asennadas

Persiste un problema en SwL que semella ir aínda para longo. Refírome á codificación de carácteres.

Levo sufrindo este atranco dende os meus comezos pois non só a liña de comandos non soportaba ‘ñ’, tiles, espazo entre palabras, etc, porque máis dunha vez tiven que axustar esta variable para poder incluir determinados carácteres até para poder editar textos planos. Daquela era pola disposición por defecto que tiña a Slackware. A cousa foi mellorando algo, si, ao pór como opción durante as instalacións a codificación que se precisaba para facer rular o meu teclado. Os estándares que se empregaban eran os Occidentais ISO-8859-15 e mailo ISO-8859-1.

Porén sempre se aconsellaba (e con razón) non incluir tiles nin espazos en branco, como mínimo, confiando que o ‘Ñ’ fora aceptado. Coméntabase que a culpa dilo, en referencia á interoperabilidade con M$, era debida á clásica incompatibilidade de codificacións. Isto sempre se defendía dicindo que en SwL empregamos estándares e outros non.

Aos poucos foise impoñendo un novo estándar, o Unicode. Así, varias distros comezaron a poñer UTF-8 por defecto. O follón inicial foi, segundo a miña experiencia, xigantesco. Unha morea de veces atopabas signos como o ‘?’ ou até máis crípticos substituindo aos que a codificación non amosaba adecuadamente.

Tan evidente é este problema que moitos correo-e, enviados por entidades oficiais empregando sw privativo engaden ao pé de páxina algunha nota dicindo que «expresamente non se inclúen acentos» para favorecer a lexibilidade… ou, por exemplo, a propia existencia de programiñas ou engadidos que renomean os arquivos con atrancos de codificación.

Non sei cando rematará esta historia pero quixen deixar esta anotación porque onte mesmo tiven que facer malabares para que a miña parella poidera editar videos co Kino poñendo adecuadamente a longa ruta completa ‘lexible’ para esa aplicación porque tiña incluído eses mencionados carácteres. Para colmo, é filóloga e obviamente repudia ter estas trabas.

En: Estándares, FLOSS, Persoal por Roberto Brenlla