asennadas

Para que precisas borrar completamente discos duros? Pódense pór varios exemplos. No meu caso é pola cesión do meu portátil a outra persoa con suficientes coñecementos técnicos como para atopar datos teoricamente eliminados. Outro exemplo ben sinxelo pode ser a venda do teu equipo a unha persoa descoñecida.

Borrar datos cun sinxelo 'rm' ou até formatar de novo o un disco duro non abonda para teres a certeza de que os datos no disco non sexan recuperables empregando ferramentas especializadas como 'foremost'.

Seguindo os consellos de Carlos Rodríguez, hei empregar a ferramenta Darik's Boot and Nuke, máis coñecido como DBAN que vén sendo empregada no proxecto GRUVI (Grupo de Reciclaxe Informática da UVigo).

DBAN é SwL protexido pola licenza GPL a xeito de disco de arranque (disquete ou cdrom) de doado manexo porque só tes que arrancar desde cero o teu equipo empregando ese disco, do mesmo xeito que farías para instalares un sistema operativo, por exemplo. Polo tanto é moi probable que teñas que trocar a prioridade do dispositivo de arranque na BIOS. Tes máis información en README.txt.

DBAN elimina automaticamente os datos contidos en discos SCSI, IDE, PATA e SATA, destruíndo sistemas de ficheiros FAT, VFAT, NTFS, ReiserFS, EXT e UFS con garantías e baixo diferentes métodos de borrado.

asennadas

chuzame

En: AGNIX, FLOSS, Negocios, Persoal, Seguridade, TEGNIX, Tecnoloxía por Roberto Brenlla
Sen Comentarios »

Segundo sinala o titular da fonte desta nova, "The GPL wins in Germany - again" (A GPL gaña en Alemaña - de novo), referente ao caso Skype vs. GPL-Violations levado adiante por Harald Welte. O anuncio de Welte aclara o resultado final, comentando o moito que custou sacala adiante.

Curiosamente hoxe mesmo escribín un artigo titulado "Propietario ou Privativo?" advertindo de violacións da GPL por confundiren SwL con que "podo facer todo o que queira con el". Si, certo, sempre que respectes os termos da súa licenza, especialemente referidos á continuidade da mesma, a dispoñibilidade pública do código fonte e mailo recoñecemento á súa autoría.

Procurando máis na web, atopei esta entrada en Br-Linux con detalles retrospectivos aclaradores:

Lembra do caso que tramitava na justiça alemã em que desenvolvedores do Linux (representados por Harald Welte, do gpl-violations.org) questionavam a Skype Technologies pela distribuição de um telefone IP com Linux sem a disponibilização do código fonte dos softwares livres envolvidos?

(...)

Os magistrados convenceram os advogados da Skype que eles estavam em um mato sem cachorro, e que ainda que eles provassem que a licença não valia - algo que eles não fizeram, nos autos - aí eles não teriam qualquer outra licença que lhes permitisse distribuir os softwares que vêm distribuindo há anos.

Skype tentou unha nova estratexia, a diferencia do que no seu dia fixera SCO. Quería probar perante os tribunais que a GPL infrinxía a lexislación alemá, especificamente ás leis anti-trust.

Significativo é o parágrafo sobre este mesmo tema en Groklaw: "A quen non lle guste a licenza, non ten que empregala, tan só escribe o teu propio código. Pero se queres usar código GPL, a licenza vai con el. É un acordo de conxunto. Grazas".

Unha vez máis, queda claro o poder do SwL, mesmo no eido legal.

asennadas

chuzame

En: AGNIX, FLOSS, Negocios, Persoal por Roberto Brenlla
2 Comentarios »

Un dos erros máis estendidos á hora de diferenciar o Sw entre Libre (aínda que xuntemos eiquí ao de Código Aberto non 100% libre) e os demais é nomear a estes últimos como Sw Propietario.

Entón, que quere dicir isto? É que o SwL NON ten propietarios? Ah, si teñen propietarios, houbo alguén que o fixo e o segue a facer. Se é así, daquela son os dous Propietarios? Os dous recoñecen o Dereito de Autor. Que hai de errado nisto? Realmente o único errado é xustamente o sentido que lle pretende dar o seu uso habitual pola sociedade.

Se un olla na entrada da Wikipedia o termo "Dereito de Autor" (está en castelán) compróbase que restrinxe o Dereito de Autor ao ámbito do coñecido Copyright, tanto así que a propia ligazón inclúe ese termo. Porén ao final da entrada dase unha ligazón a algo máis adecuado cuxo título é "Right o Left?" de Rebelion.org.

Segundo sinala Víctor Salgado (Pintos & Salgado), con quen compartín uns minutos onte, "a licenza libre GPL é a auténtica esencia do Dereito de Autor" posto que amosa ás claras a potestade que ten o propietario da obra, neste caso Sw, de elixir o que si ou non se pode facer con ela.

Adoro o nome Privativo acuñado (ou alomenos divulgado) por Richard. M. Stallman! É, baixo o meu punto de vista e con algunha obxección, o máis adecuado para aclarar o que hai detrás dos distintos Sw amparados polo Dereito de Autor: uns privan de dereitos e outros outorgan dereitos. Daquela un é Privativo e outro é Libre, mais os dous son Propietarios. Velaquí a diferencia!

Esforcémonos en chamar ás cousas polo seu nome correcto, o mesmo que xa facemos con hacker e cracker, expliquémolo á xente. É tan importante isto que gran parte desa mesma sociedade cre que o libre NON ten propiedade e, por tanto, pode facer con el o que queira!

Ollo señorías TIC que aínda non comprededes o que é SwL en toda a súa extensión, tede moito coidado con violar o Dereito de Autor das licenzas libres. Non vaia ser que vos denunciemos en GPL-Violations ou poñades en perigo o voso negocio enteiro, como pode acontecer no caso McAfee, por empregar códigos abertos e libres no seu Sw comercial.

asennadas

chuzame

En: AGNIX, Amizade, Cultura Libre, FLOSS, Internet, Persoal por Roberto Brenlla
4 Comentarios »

A raíz dunha nova que me comentou o amigo Hermo souben dalgo estraño polo novidoso e até chocante da iniciativa. Acontece que se hai axencias de viaxes que teñen na súa oferta facer turismo nas favelas do Rio de Janeiro.

Daquela, a raíz da nova que me comentou Manuel, fun atopando cousas como:

• Favela Tour
• O artigo "Turismo e favela: reflexões sobre ética e fotografia"
• Outro titulado "É interessante promover a favela como destino turístico?"
• Outro Favela Tours
• e varios máis que xa deixo á pesquisa de cada quen.

Todo isto véu a colación pola película brasileira Tropa de Elite, na contorna da loita contra a delicnuencia e mailo tráfico de drogas e armas por medios policiais extremos (BOPE, Batalhão de Operações Especiais).

Acontece que comezan xurdir críticas contra esta nova forma de turismo alternativo, ben distinto ao turismo ecolóxico, ao tildalos como incentivadores da delincuencia e co agravante de ofrecer unha imaxe indesexable do país. É que os turistas poden chegar a facerse fotos cos capos que trafican con drogas e armas...

Se cres que todo é película, olla este video:

chuzame

En: Amizade, Brasil, Curiosidades, Ecoloxía, Historia(s), Persoal por Roberto Brenlla
1 Comentario »

Antonte chegaban do Brasil os meus pais tras pasar alá máis dun mes de vacacións, un par de dias en Rio de Janeiro e o resto en Cabo Frio, unha bela cidade do mesmo estado, con máis de 150.000 habitantes.

Conservo marcadas lembranzas dalá por ter pasado uns dias de campamento na miña infancia: praias, augas transparentes, salinas... Agora engado unhas Havaianas e un cd repleto de MP3 que venden aos turistas xunto con imaxes da zona.

Moitas anécdotas trouxeron os meus pais, sobre todo referidas ao binomio riqueza/pobreza. Xentes agarimosas, paisaxes paradisíacas, autopista de 'portagem' con liña pintada no chan para separar os sentidos de marcha e a veces até monocarril, menino tirado na rúa, favelas enriba de grandes mansións, policías do BOPE armados ata os dentes, máis mortes diarias que no Iraq... Isto último no Rio, claro, non en Cabo Frio.

Aínda e así, á pregunta "Onde preferiríades vivir, alá ou en Europa?", o meu pai non tiña dúbida "Aquí", a miña nae para nada o tiña tan claro...

chuzame

En: Amizade, Brasil, Persoal por Roberto Brenlla
1 Comentario »

Dexio outra mostra da voz e tenacidade de Susana porque desta vez, alén de cantar, inclúe a súa produción multimedia baseada integramente en ferramentas libres: Kino, Audacity, The Gimp... sobre Ubuntu GNU/Linux.

O resultado é este:

Noraboa Susana!

Canta: Susana de Lorenzo

Piano: Rupert Twine

Tema: Dos cantares populares

Compositor: Fernando Jaumandreu Obradors

chuzame

En: Amizade, Cultura Libre, FLOSS, Galicia-Galiza, Persoal por Roberto Brenlla
Sen Comentarios »

Persiste un problema en SwL que semella ir aínda para longo. Refírome á codificación de carácteres.

Levo sufrindo este atranco dende os meus comezos pois non só a liña de comandos non soportaba 'ñ', tiles, espazo entre palabras, etc, porque máis dunha vez tiven que axustar esta variable para poder incluir determinados carácteres até para poder editar textos planos. Daquela era pola disposición por defecto que tiña a Slackware. A cousa foi mellorando algo, si, ao pór como opción durante as instalacións a codificación que se precisaba para facer rular o meu teclado. Os estándares que se empregaban eran os Occidentais ISO-8859-15 e mailo ISO-8859-1.

Porén sempre se aconsellaba (e con razón) non incluir tiles nin espazos en branco, como mínimo, confiando que o 'Ñ' fora aceptado. Coméntabase que a culpa dilo, en referencia á interoperabilidade con M$, era debida á clásica incompatibilidade de codificacións. Isto sempre se defendía dicindo que en SwL empregamos estándares e outros non.

Aos poucos foise impoñendo un novo estándar, o Unicode. Así, varias distros comezaron a poñer UTF-8 por defecto. O follón inicial foi, segundo a miña experiencia, xigantesco. Unha morea de veces atopabas signos como o '?' ou até máis crípticos substituindo aos que a codificación non amosaba adecuadamente.

Tan evidente é este problema que moitos correo-e, enviados por entidades oficiais empregando sw privativo engaden ao pé de páxina algunha nota dicindo que "expresamente non se inclúen acentos" para favorecer a lexibilidade... ou, por exemplo, a propia existencia de programiñas ou engadidos que renomean os arquivos con atrancos de codificación.

Non sei cando rematará esta historia pero quixen deixar esta anotación porque onte mesmo tiven que facer malabares para que a miña parella poidera editar videos co Kino poñendo adecuadamente a longa ruta completa 'lexible' para esa aplicación porque tiña incluído eses mencionados carácteres. Para colmo, é filóloga e obviamente repudia ter estas trabas.

chuzame

En: Estándares, FLOSS, Persoal por Roberto Brenlla
3 Comentarios »

Este é un artigo feito en febreiro de 2008 e publicado na edición impresa da revista Código Cero, páxina 4 do seu nº 60 (PDF), referido á anovación de AGNIX.org:

Anóvase AGNIX.org

AGNIX constituíuse como asociación de ámbito galego sen ánimo de lucro en outubro de 2003 coa finalidade de formar e divulgar o Software Libre á cidadanía. Nestes primeiros anos levou adiante un amplo e variado conxunto de proxectos e participou activamente en moitos outros como colaboradora ou convidada.

Aínda sen sermos pioneiros na elaboración de cds-vivos, presentamos no 2003 o GNIX ás distintas asociacións galegas¹, daquela nomeado "GNU/Linux para O Pobo". O obxectivo era claro: amosar a posibilidade real de dispór de alternativas tecnolóxicas libres e, polo tanto, éticas e enriquecedoras para a sociedade xeral.

Durante unha xuntanza de asociacións en maio de 2004 acordouse que AGNIX organizara en nome de todas elas as "I Xornadas de Sw Libre para o Ensino Secundario", algo que hoxe semella ter continuidade. Namentres isto acontecía AGNIX comezou a xestar a chegada do fundador do proxecto GNU, Richard M. Stallman, feito que sucedería a finais de abril de 2005 da man da Facultade de Ciencias de Ourense. Stallman repartiría a súa breve estadía por distintas localidades e universidades galegas.

Nas xornadas de Fene levadas a cabo en decembro de 2005 sementouse a tradución ao galego por parte de Daniel Romero e Ana Salgado do libro² de Jordi Màs "Software Libre: tecnicamente viábel, economicamente sostíbel e socialmente xusto". Fene contou tamén coa presenza de Miguel A. Blanco, o espectáculo de Xavier de Blas e o habitual editor de agnix.org Alessandro Faria (Cabelo).

A primeiros de 2006 viñeron as xornadas de Ames, onde houbera obradoiros do GNIX e repetiría espectáculo Xavier de Blas. Susana Sotelo, do colectivo A Casa Encantada, anuncia a dispoñibilidade do GNIX-ling, un cd-vivo enfocado á filoloxía. No verán de 2006 Manuel Hermo colle ás rendas da asociación e organízanse as "I Xornadas Galego-lusófonas" no Porriño con ampla participación da comunidade tanto brasileira como galega.

Xa no ano 2007 preséntase o proxecto Belenus³ elaborado pola asociación baixo a coordinación de Pedro Silva, á vez principal desenvolvedor do GNIX e actual administrador do noso anovado sitio web agnix.org. Mantemos contactos coa Asociación do Pobo Saharaui co obxectivo de implantar o Belenus en campamentos no deserto.

Claudio F. Filho, relator no Porriño, fíxose socio de AGNIX e aproveitou a súa intervención no OpenOffice.org Conference 2007 de Barcelona para visitarnos e intervir en diversos actos. Claudio convidou á comunidade galega a participar no "II Encontro Nacional BrOffice.org" en outubro de 2007 e promoveu o BrOffice Zine que está a ser traducido ao galego baixo a nosa coordinación.

Tamén grazas ás sinerxias xeradas nas xornadas do Porriño, AGNIX foi convidada a participar no "I Fórum Sw Livre de Lisboa" onde novamente abre novas vías de colaboración coas comunidades lusa e brasileira.

AGNIX.org⁴ é a face máis visible da nosa asociación. Leva publicado novas e artigos a cotío desde xaneiro de 2004, cun traballo de edición sempre altruísta alén de serio e constante. Agora está a anovarse procurando unha maior relación coa comunidade internauta, empregando tecnoloxías que ofrecen doadas edicións, sindicación, filtrado de novas... sempre no eido do Software Libre e maila libre transmisión do coñecemento.

1. http://www.linux-galicia.org/

2. http://www.mancomun.org/

3. http://breogan.agnix.org/

4. http://www.agnix.org/

asennadas

chuzame

En: AGNIX, Cultura Libre, FLOSS, Internet, Persoal por Roberto Brenlla
Sen Comentarios »

Deixo as ligazóns directas á serie de artigos referidos á miña andaina no SwL:

• A miña andaina no Sw Libre (os primeiros anos escuros)
• A miña andaina no Sw Libre (os derradeiros anos escuros)
• A miña andaina no Sw Libre (anos de dualidade)
• A miña andaina no Sw Libre (instalando Slackware 3.2)
• A miña andaina no Sw Libre (’98-’99, libros, revistas e internet)
• A miña andaina no Sw Libre (’99 foi o ano intenso)
• A miña andaina no SwL (LinuxMaster no ‘99)
• A miña andaina no Sw Libre (2000, UNED e IES)
• A miña andaina no SwL (2001, IES no Meixueiro)
• A miña andaina no SwL (2001-’02, Redondela e opos)
• A miña andaina no SwL (2002-’03, opos)
• A miña andaina no SwL (2003, nace AGNIX)

A partir daquí deixo unha ligazón a un artigo que me pediron para Código Cero na súa edición impresa (páxina 4 do PDF).

chuzame

En: FLOSS, Persoal por Roberto Brenlla
Sen Comentarios »

Tal como comentara no derradeiro parágrafo deste artigo, atopar unha nova sobre SwL nun xornal como El País supuxo un punto de inflexión determinante. Xa dixen, daquela semellaba que na nosa comunidade non se facía nada para dar a coñecer á alternativa tecnolóxica libre. Digo 'semellaba' porque evidentemente si se facía aínda que se cadra sen a desexada difusión mediática. Exacto, cría que a difusión era unha das maiores tarefas por diante para que chégasemos ter algo semellante ao que o xornal comentaba sobre Estremadura.

Daí que decidira probar a comentalo nalgúns concellos. Fun a varios deles, petei portas pechadas e, nos que decidiron abrilas para escoitarme, deixaba todas as miñas ideas. Axiña comprobei que era necesario deixar esas ideas faladas resumidas nun texto con linguaxe comprensible e directa. Fíxeno pero tampouco abondaba. Daí unha nova consecuencia, tiña que atopar unha mínima masa crítica para levar adiante a difusión. Unha asociación sen fins lucrativos podería ser o idóneo mais, como coñecer e implicar á xentes nunha nova asociación?

Seguín por esta vía e comenteino coa pouca xente que coñecía. Os que comezamos non coincidimos nas formas: uns desexaban enfocalo a nível empresarial e eu non quería meterme neses líos, só desexaba crear unha asociación porque tiña a sorte de ter cobertas as costas en termos económicos. Entendía que non todo o mundo querería implicarse nalgo a cambio de nada e daquela podería ser necesario engadir á asociación un proxecto empresarial.

Porén, ao pouco tempo todo tomou outro rumbo por mor das profundas discrepancias internas dos que conformábamos o grupo inicial. Hoxe, desde o meu punto de vista, afortunadamente houbo que refacelo todo case que desde cero. Así, naceu AGNIX.

Escribín nas webs dos GLUGs galegos para presentar o proxecto "GNU/Linux para O Pobo", comecei escribir artigos e novas a cotío, fun falar con todos os grupos políticos (sen coñecer ninguén en ningures!), seguín petando en portas de concellos e noutras de diferentes institucións... Así ata chegar á unha xuntanza de asociacións para loitar contra a posible aprobación das Patentes de Sw en Europa. Indirectamente desa xuntanza saiu o embrión das futuras "I Xornadas de SwL para o Ensino Secundario".

Nota: Evitei adrede entrar en detalles, sobor de todo nomeando persoas e determinados feitos. Do que aconteceu despois deixo unha ligazón a un artigo que me pediron para Código Cero na súa edición impresa (páxina 4 do PDF).

chuzame

En: Amizade, Eventos, FLOSS, Galicia-Galiza, Persoal por Roberto Brenlla
Sen Comentarios »

Ao remate da miña estadía no IES Pedro Floriani de Redondela presenteime ás opos de Informática referidas ao ensino secundario. Como dixen no anterior artigo desta serie, todas as preguntas xiraron ao redor de M$ e, por suposto, a miña intervención foi absolutamente testimonial, non xa pola temática privativa senón pola case que nula preparación que levaba.

Aínda así, a experiencia gustoume e saín moi animado coa idea de preparame para as vindeiras (sen saber se se ían celebrar!) e, de paso, acadar uns coñecementos teóricos nalgo que me atraía profundamente.

Como facelo? Tiña que deseñar unha estratexia axeitada para poder enfrentar con certa solvencia os 74 capítulos do temario. Daquela pensei seguir na liña do SwL, con GNU/Linux como único sistema operativo co que traballar. Isto evidentemente era unha aposta sumamente arriscada pero foi a miña escolla porque, entre outras cousas, faríao con paixón.

Outra das medidas que tomei foi a de tentar cubrir todo o temario, daí que fixen os meus cálculos: setenta e catro entre uns 360 dias saía a uns catro dias para cada tema e deixaría dous meses para o repaso. Iría procurando información, mercando libros, facendo resumos nunha carpeta, repasándoos sistematicamente e practicando sobre GNU/Linux. Todo ilo coa máxima rigurosidade que esixía a miña estratexia.

Claro, nisto tivo moito que ver a miña boa situación financieira. Os atrancos que tiña sufrido xa eran historia e comezaba a obter os froitos do mega esforzo da década anterior.

Chegan as oposicións e todo érame coñecido mais non na profundidade que esixían. Por exemplo, o cuestionario de tipo test ofrecía cinco posibles solucións, todas elas moi semellantes e co agravante de descontar puntos se errase. Como é de supoñer, resultoume moi difícil, tamén a seguinte parte, a de programación.

Pese a todo saín satisfeito, a fin de contas posuía unha formación que antes non tiña xunto a unha sólida paixón polo SwL construida ao longo dos xa daquela cinco intensos aniños.

Que facer despois diso? Antes de nada tomar unhas vacacións. Namentres as disfrutaba, pensei reabrir a porta que abrira da enxeñería técnica informática da UNED, traballar comodamente co meu pai que era como non facer nada posto que me ocuparía tan só unhas horas ao mes, complicarme a vida procurando emprego como Economista con amplos coñecementos informáticos e deixar de disfrutar da familia na intensidade coa que viña facendo, etc.

E aí que aconteceu algo que me chamou a atención, para ben e mal. Para ben porque era a primeira vez que lía un artigo, concretamente no suplemento de negocios de El País, explicando que era isto do SwL. Para mal, porque me irritaba comprobar que falaban de Estremadura e eiquí tiña a sensación de que ninguén facía nada!

chuzame

En: FLOSS, Persoal por Roberto Brenlla
1 Comentario »

Xa escribin algo referente á evanxelización, é dicir, dar a coñecer o Sw Libre. Adoita acontecer que non sempre un pode reflictir na escrita todas as ideas que sobre o tema posúe, sexa por mor do tempo adicado ou polo restrinxido que supón facelo nun blog en troques de conversado e expresado xestualmente. Aproveito tamén para seguir o fío do comentado por Toni a tal artigo.

Voltei ao tema porque nesta semana terei a oportunidade de intervir no IES San Clemente, convidado por Carlos Carrión e Jesús Arribi, e dase o caso que me deixan adicarlle a esta tarefa uns trinta minutos, se cadra algo máis. Ante todo estou moi agradecido mais tamén preocupado, case que tanto como no seu dia cando fora á TVG. Por que? Ben simple, como podo en tan pouco tempo evanxelizar? Na TVG foron uns 10 minutos xunto aos nervos das cámaras e mailo directo e eiquí son máis minutos, si, pero diante de profesorado experto en informática e, según me din, posiblemente non todo a prol de evolucións (antes diría 'migracións').

Desde o meu parecer, a compoñente social é a máis relevante entre todos os obstáculos a seren salvados á hora de acadar unha evolución con éxito. Daquela non se debería menosprezar. É máis, facelo con decisión xunto ao nomeamento de "defensores do cambio" pode ser até vital para o éxito da iniciativa.

Sexa como fora, tanto Carlos como Jesús son coñecedores da relevancia disto e, teño certeza, seguro que estarán aí cando algúns inconvintes xordan e sexa necesario alimentar esas forzas contrarias ao proceso. É un dos privilexios que ten o profesorado deste IES, outro pode ben ser este completo Wiki.

Para rematar, tamén será interesante comprobar como este proxecto, ben estudado e elaborado, sae adiante tendo á compoñente social como derradeira parte do proceso, inmediatamente antes da posta en marcha dos servizos libertados. É dicir, en quente, trala evanxelización virán os obradoiros explicativos das novas ferramentas. Heino seguir con atención porque, ogallá sexa certo, confirmará a regra que di que non debe haber nada estrito nunha evolución. Ben, se cadra, só unha: evanxelizar é unha tarefa obrigatoria.

chuzame

En: Amizade, Eventos, FLOSS, Persoal, Relatorios, TEGNIX por Roberto Brenlla
Sen Comentarios »

Algún dia contarei algo de cando o fundador da FSF (Free Software Foundation) Richard M. Stallman estivera na miña casa durante a súa estadía na nosa comunidade, aló polo 2005.

Dígoo porque veño de ler o que comenta un dos fundadores da extinta distro braisleira Conectiva, Rodrigo Stulzer, no seu blog nun artigo titulado "A Terrível Semana em que Richard Stallman Ficou na Minha Casa". Paga a pena lelo

Atopei ese artigo nesta fonte.

asennadas

chuzame

En: AGNIX, FLOSS, Persoal por Roberto Brenlla
2 Comentarios »

A estas alturas levo xa varios anos evanxelizando, refírome a dar a coñecer o SwL. Cría que esta tarefa remataría con certa celeridade mais, a cada dia que pasa, decátome de que é e pode seguir sendo unha tarefa eternamente inacabada.

Nesta semana, por exemplo, estiven en Ribadeo e Noia. Nestes e, case que sempre, noutras localidades adoito estar moi a gusto. Axiña consigo (non sei ben como!) un ambiente aberto, extrovertido e até divertido. Si, síntome fantasticamente ben evanxelizando. É que xa van moitas, moitísimas intervencións, relatorios e cursos.

Porén, repetir basicamente o mesmo discurso podería chegar a cansar. Se isto non acontece é pola fe que eu mesmo posúo xunto, supoño, ao meu propio caracter. Comezo a crer que, si, son contaxiante, bo transmisor de ideas e varios atributos máis cos que me alaban. E claro, isto faime sentir moi agradecido e dame máis forzas se cabe.

Nos últimos tempos é doado atopar xentes que xa coñecen algo do SwL (aínda que o asimilen só a Linux). Entón xorden novas cuestións: estamos completamente preparados para calquera tipo de usuario? pode xurdir desencanto cando haxa que lidar con algunhas complexidades e carencias? podemos ficar co estigma 'SwL só é para expertos' ata sermos desbotados masivamente como a alternativa idónea?...

Outro detalle que me chama a atención é o feito seguinte. Desde que comecei a miña andaina procurei contaxiar a quen se atopara ao meu redor, o cal sempre me resultou unha tarefa ingrata pois os froitos foron case que nulos. Dun a un, a miña capacidade de convencer semella estéril. Pásalle así a todo o mundo? Danme a razón, si, e até sorpréndense co que digo pero pouquísima xente ten dado o salto. Sen embargo, é sorprendente comprobar que se falo a un grupo, sexa como relator ou profesor, todo rula marabillosamente. Incrible? Abofé, é esa a miña experiencia, é empírico!

Decátome que aínda resta moito esforzo por diante, como se a evanxelización fora unha eterna tarefa inacabada.

chuzame

En: Cultura Libre, FLOSS, Persoal, Relatorios por Roberto Brenlla
2 Comentarios »

He decidido escribir en castellano motivado por mi reciente paso por la manchega ciudad de Cuenca.

Tras segregar ingentes cantidades de adrenalina en las más emblemáticas atracciones de Port Aventura regreso con la familia a Coruña pasando antes un par de días por Cuenca, coincidiendo con su famosa Semana Santa. Es famosa por sus jornadas de música sacra y sus procesiones religiosas, singularmente por la Procesión Camino del Calvario, conocida por algunos como Procesión de los Borrachos, algo que evidentemente deploran los conquenses.

Según me ha comentado mi amigo Miguel, esta antigua procesión refleja el camino al calvario de Jesús cargando su cruz mientras sufría los improperios de los que presenciaban su ejecución. En sus orígenes nadie deseaba insultar a la adorada imagen por lo que fueron obligados los plebeyos. Éstos, para hacer más llevadera esta orden, se resignaban a ejecutarla lo más inconscientemente posible, bebiendo hasta la saciedad.

En la actualidad, especialmente en los últimos años, la procesión se ha convertido en un peregrinaje de gentes ávidas de juerga que, tras el paso de la última procesión del jueves, pasan toda la noche bebiendo para así permanecer despiertos aguardando la mencionada procesión, ya al alba del viernes.

Sin embargo, la devoción religiosa conquense es profunda. Como muestra me ha resultado llamativo saber que los costaleros de los más preciados pasos suelen llegar a pagar, mediante subasta, cantidades que pueden alcanzar los tres mil euros...

Dejo uno de los videos que he grabado donde se aprecian las turbas, los borrachos, los estruendos de los tambores, los burlescos cornetines y el recorrido final repleto de público entrando en la plaza Mayor rumbo a la catedral.

¡Que lo bailen, que lo bailen!

chuzame

En: Amizade, Curiosidades, Eventos, Historia(s), Persoal por Roberto Brenlla
Sen Comentarios »